DE KERKUIL

Wetenschappelijke naam: Tyto alba

Vogelgroep

Uilen

Veldkenmerken

34 cm. Een bleke uil met wit gezicht en lange poten. Bovendelen oranje-beige, onderdelen wit. Ogen donker, geen oorpluimen. Nachtelijke levenswijze, maar jaagt soms overdag. Zit rechtop, met lange X-vormige poten en grote kop. Vlucht vleermuisachtig met veel glijvluchten. Nestelt in schuren, kerktorens, ruïnes, etcetera en speciale uilenkasten.

Voorkomen

Schaars in noorden, algemener in zuiden. Voornamelijk standvogel.

Leefgebied

Laagland, meestal bij boerderijen en dorpen. Heeft afwisselend landschap nodig met lage vegetatie, struiken en heggen.

Maatregelen en tips, voor behoud van de Kerkuilen

Het bieden van broedgelegenheid. Een zeer groot deel van de kerkuilen in ons land broedt in nestkasten. In de winter gebruiken ze de kasten als schuilplaats. Deze kasten moeten onderhouden worden en nieuwe kasten moeten worden opgehangen. Verbetering foerageer mogelijkheden door aanleg van grazige en kruidenrijke stroken langs houtwallen en het oprichten van houtwallen. Aanpassing van beheer, gericht op open ruige grazige terreinen, Het goed beheren van perceelranden.

Voedsel

Verschillende kleine zoogdieren, met name muizen en spitsmuizen en de Noorse Woelmuis. Ook vogels waaronder huismussen die rusten in bomen en grote kevers.